SEN YOKSAN?

Dün yolda tesadüfen rastlaştık,

Epeydir görmemişim,

Görünce fark ettim.

Sen de üç zaman, ben diyeyim beş zaman…

Çok üzgünüm ama,

Değişmişsin,

Nerdeyse tanıyamayacaktım,

O kadar yabancı geldin…

Zaman teker teker geçerken,

Sen, beşer - onar geçmişsin.

Yorgun, bitkin görünüyordun,

Her şeyden vazgeçmişsin.

En çok da kendinden,

Senden geçmişsin…

Çok mutsuz görünüyorsun dedim,

Çok mutsuz mu görünüyorum? Dedin,

Acıyla güldün.

Sadece o kadar mı görünüyorum?

O zaman,

Hiçbir şey görünmüyorum dedin,

Ve ekledin;

Kalbim ağrıyor,

İçim acıyor,

Gönlüm sızlıyor,

Yüreğim yanıyor,

Aklım ağlıyor!

Damarlarımdaki çığlıklarımla,

Sus pusum,

Çırpınışlarımda kayıbım.

Çıkışlarımı kaybettim,

Kayboldum hayatımda,

Adeta

Yok oldum,

Kendimden geçtim,

Kendimden gittim.

Bir kişi, kendinden gitmeye görsün,

Bir daha kimseye gidemiyor!

Gidemez…

İnsanın, kendisiyle, yabancılaşacak kadar kendinden uzak kalması çok acı tabi…

Sana, bana, bize sesleniyorum;

Lütfen kendini bu kadar adama.

Yaşamında, kendini unutacak kadar parçalanma.

Fark et;

‘Sen yoksan, kimse yok!’

Sözüm, kendine;

Bu hayat benim mi?

Yaşamımın neresin deyim?

Kimin için yaşıyorum? Diye soran herkese…

YORUM EKLE